เช้านี้รู้สึกรำคาญกับเสียงปลุกจากมือถือจริงๆ เมื่อวานนอนเร็ว เลยพอเห็นผล รู้สึกตัวตั้งแต่หกโมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาก่อนปลุกเสียอีก ว่าแล้วก็นอนต่อดีกว่า หน้าจะได้เด็กหนักเข้าไปอีก

แล้วมันก็หลับลงไปได้อีกครั้งจริงๆ พอเจ็ดโมงครึ่ง มือถือเริ่มส่งเสียงปลุก รำคาญจับใจ คนจะนอน เอื่อมคว้ามาเลื่อนเวลาออกไป นอนได้สักพัก ปลุกอีก เลื่อน ปลุก เลื่อน ปลุก ลุก สาย

งานก็ไม่มีอะไรมาก สรุปชุดตรวจที่เร่งด่วนให้มันจบๆไป แต่มาสะดุดก็ตรงที่มีเด็กพนักงานขาย ต่อสายตรงมาเพื่อลา พร้อมเล่าสิ่งที่อัดอั้น ชื่นชมที่ได้ร่วมงานด้วย เราเองก็เข้าใจ และเห็นใจ

ทุกคนล้วนแล้วแต่มีปัญหาเป็นของตนด้วยกันทั้งนั้น อยู่ที่ว่าประตูบานไหนหล่ะ ที่จะเป็นประตูเปิดสู่หนทางออกของปัญหา ขนาดเราเจอประตูนั้นแล้ว แต่ก็โดนยึดลูกกุญแจไว้ซะงั้น

รีบกลับมาว่าจะเก็บกวาดห้อง หลังจากฟ้าถล่มฝ้าแล้ว ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แต่แทบไม่อยากจะเชื่อ ร่ายกายไร้เรี่ยวแรง เหงาจริงๆ เหงาจนไม่มีใจจะทำอะไร นั่งบนโซฟา ตาก็มองไปรอบๆ

คิดจะโทรหาเพื่อน เปิดดูรายชื่อแล้ว เลือกไม่ถูกจริงๆ อันที่จริงไม่มีให้เลือกซะมากกว่า คิดจะโทรหายุทธ เมื่อวานคุยกันวันนึงไม่ถึงสองนาที รำคาญเราซะงั้น วันนี้เลยซิปปากไว้ น้ำลายบูด

เกมส์ เพื่อนที่สนิทที่สุด ก็ไม่รู้จะเล่นกับใคร วันก่อนเล่นกับดาวก็สนุกดีจริงๆ คลายเศร้า หายเหงา วันนี้เลยลองๆ เปิดๆ ปิดๆ เผื่อว่าดาวจะเข้ามา แต่แล้วก็ไร้เงา เล่นคนเดียวก็ไม่มีใจ

ว่าแล้วก็ปิดวันอันเงียบเหงาลงด้วยการ ดูไพ่ยิปซีให้กับตนเองซักรอบ ไม่ใช่เพื่อเช็คดวงอะไรหรอก แต่พรุ่งนี้จะนำสำรับใหม่ไปดูให้กับพี่เดียร์ พี่ไล เราเจ้าของต้องเป็นคนเปิดบริสุทธิ์..ก่อนใคร