หายหน้าไปเสียนานเลย เดิมว่าจะหยุดเขียนแล้ว แต่นานๆเข้าก็อดคิดถึงไดอารี่แห่งนี้เสียไม่ได้ คิดๆดูแล้ว การเขียนไดอารี่ มันก็เหมือนกับการคุยกับตัวเอง ที่ที่ระบายทุกสิ่งอย่างได้

ฝนตกแทบทุกวันเลย ที่นอนก็ชื้นไม่หายจากโดนฝนตกใส่วันก่อน ต้องทนนอนกับฐานเตียงไปก่อนสักพัก เครื่องนอนยังไม่ได้ทำการซักล้างเลย สองวันแล้ว เริ่มมีกลิ่นอับโชยมา

เดิมทีพี่พงษ์เคยทักว่าหน้าเด็ก หน้าใส แล้วสรุปด้วยกันเองเลยว่า เป็นเพราะเรานอนมาก .. ตื่นสาย และเมื่อวานก็เปิดเจอบทความเวปสนุกมาว่า เคล็ดลับคงความหนุ่ม คือการนอนจริงๆ

ว่าแล้วก็เข้าปฏิบัติการทำตัวเด็กดีกว่า นอนเร็ว เผื่อมันจะตื่นเร็วในตอนเช้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะข่มตาหลับลงได้ไหม ที่นอนยังพิงฝาห้องอยู่เลย แต่ฐานเตียงก็นุ่มดี หลับตาก็ใจตื่น คิดเหงานั้นนี่สารพัด

จบงานของเดือนนี้ลงไปอย่างสวยงาม ไม่เครียดมากมาย คงเพราะหาทางออกให้กับบิ๊กซีได้แล้ว ส่วนเรื่องโปรโมต สงสัยจะโดนดอง เพราะไม่มีคนมารับหน้าที่แทน เก่งนักลองมาทำดู

เวลาผ่านไปกว่าสามเดือน การเงินยังมีพี่เดียร์คอยหล่อเลี้ยงอยู่เลย ข้าวเที่ยงกินฟรีทุกวัน ความตั้งใจที่ว่าจะทดแทนด้วยการไปส่งหลังเลิกงานทุกวัน ก็ดันให้ค่าน้ำมันมาอีก

เราเองก็อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เข้าปีใหม่ นับแล้วก็ร่วมครึ่งปี ทุกศุกร์-เสาร์ ยุทธก็มาค้างด้วย แต่ทำไมนะ ภายในใจมันถึงเหงา แถมมีอารมณ์หดหู่ร่วมเข้าไปอีก วันหนึ่งๆไม่สุขเลย..จริงๆ