แยกย้าน รีบไปเข้าเรียน เรื่อยๆพอเรียงๆ แล้วมานั่งกินข้าว พูดคุยกันตามประสา ภายในมันทั้งง่วง ทั้งเพลีย เพราะตื่นเช้าเกินกำหนด ร่างกายยังไม่ถึงเวลาทำงาน ทำตัวเหมือนศพ

จะสอบกลางภาคแล้ว ค่าเทอมยังเทอมก่อนยังค้างอยู่เลย หนี้สินก็ตามทวงเช้าเย็น คิดหนี แต่ไม่หนีดีกว่า อยากเป็นคนที่มีตัวตนบนโลก ทวงมาก็ตอบไป มีก็จ่าย ไม่มีก็ต้องจ่าย

พ่อกำลังเห่อโทรศัพท์ใหม่ โทรหาแต่เช้าหลายสายมากๆ สภาพอากาศก็เริ่มมีพายุฤดูร้อนเข้ามาแล้ว กลัวบ้านมุงสังกะสีของพ่อจะทานทนไม่ไหว รอบๆก็ไม่มีต้นไม้ช่วยบังเลย ห่วงเสมอ

กลับห้องมานั่งเล่นเกมส์อย่างโดดเดี่ยวอีกครั้ง และให้วันทั้งวันผ่านไปกับเรื่องนี้ อย่าได้ปล่อยให้ใจมันได้คิด ให้มันเลื่อนลอยไปแบบนี้ ดีกว่ามีสติอยู่ แล้วรู้ตัวตลอดเวลาว่า เหงา

แต่ก็ยังพอหัวเราะออกมาได้ กับรายการทางทีวี แม้จะเป็นเสียงคิ๊กคักอย่างมีอารมณ์ขัน แต่มันก็เป็นเพียงเสียงเดียวในสภาพอันเงียบกริบ เมื่อไหร่ ลมหายใจสุดท้ายจะออกไปจากร่าง..ซักที