วันนี้มีประชุม ทีแรกก็นึกว่าจะเป็นเรื่องอะไรสำคัญ ป่าวเลย แค่ประชุมประจำเดือนก๊องแก๊ง เล่นเอาซะง่วงเลย หลังเที่ยงด้วย อารมณ์จะเข้าร่วมก็ไม่เคยมี นั่งหน้าซีดตาแดง อยากฟุบสักงีบ

ทำไปบ่นไปจริงๆ สำหรับงานกาฝากที่เอามาให้เราทำ งานท่วมท้นจนแทบทนไม่ไหว ยังจะมีหน้ามาฝากเพิ่ม ไม่รู้ว่าไว้วางใจในฝีมือ หรือมันคิดจะบีบออกกันแน่ งานเก่าไม่มีท่าทีจะเบาบาง

ยังงัยซะก็ขอทำอย่างที่ประกาศออกไป ทำแค่เท่าที่ทำได้ ไม่มีคำว่าอู้ แต่ก็ไม่มีคำว่าพยายามเช่นกัน รู้สึกว่าวันเวลาของเราในหนึ่งวัน มันยาวนานเหลือเกิน ตื่นมาแล้วกว่าจะหลับ ทรมาน

เย็นนี้นัดยุทธไปดูหนัง ความสุขเล็กๆน้อยๆ ที่พอจะซื้อหามาได้ เพียงแค่ได้เดินด้วยกัน ดูหนังชั้นรอง เดินหิ้วหมูปิ้ง มองหาผลไม้ข้างทาง ความสุขของคนยาก ที่คนมีไม่เข้าใจ

เจ๊อ๋อย ที่มาเบียดบัง ริดรอน เบี้ยผลประโยชน์ด้านต่างๆของพนักงานลง เพื่อช่วยบริษัทประหยัด กลับเดินไปหาพี่เดียร์ เรื่องเกี่ยวกับโอนเงินเงินเดือนที่ยังไม่แล้วเสร็จในระบบ เข้าสู่บัญชีตน

ขนาดพี่เดียร์ยังประมาณไม่ได้เลยว่า เงินเดือนของเจ๊เขาจะซักเท่าไร ห้าแสนได้ไหม ขนาดไม่ได้ๆก็สามสี่แสน แถมยังมีพิเศษโอนเข้านอกระบบเงินเดือนอีก คนมี ยิ่งมี ยิ่งกลับมั่งมี

แล้วไหงมาริดรอนเบี้ยน้อยหอยน้อยเพียงเพื่อเป็นผลงานตน ที่ลดค่าใช้จ่ายขององค์กร ก่อนนี้เรามีความสุขกันมาก มากกว่านี้ เกลียดแกจริงๆ นังแม่มด .. ในคราบชี