เมื่อวานหนักไป กว่าจะตื่นขึ้นมา กว่าจะตั้งตัวได้ ร่วมบ่ายสี่ แล้วมันก็หมดไปเลยหนึ่งวัน โทรกลับตามมิสคอล ทีแรกนึกว่าจะคุยกันถึงเรื่องราวเมื่อคืน ป่าวเลย เพื่อนรู้จักปูดี เรื่องไม่เป็นเรื่อง

เราเองก็เข็ดกับความรู้สึกนี่ที่ได้รับมา ความพยายามเพื่อเพื่อนที่ทุ่มเททำมาตลอดช่วงวันหยุด แล้วมันกลับส่งผลออกมาเป็นเช่นนี้ มันหมดจริงๆ ไม่ขอพยายามทำสิ่งใดแล้ว ให้มันจบไปเลย

ยังไม่ทันทำไร มันก็ค่ำอีกแล้ว ตื่นมาบ่ายสี่ ยังไม่ทันกินข้าวมื้อแรกของวัน พระอาทิตย์ก็ลาโลกแล้ว ภายในมันมีเรื่องเมื่อวานวนเวียนอยู่ตลอด จนอยากคุย ได้เล่า ให้กับใครซักคนฟัง

อั้มโทรหาชวนเที่ยวอีกครั้ง กอล์ฟเองก็โทรชวนอีกเช่นกัน แล้วสภาพจิตใจที่เราเป็นอยู่ มันไม่มีเหตุผลใดจะปรามตัวเองไม่ให้ออกไป ไปซะ ไปแล้วสนุก ไปแล้วลืม ไปแล้วปลดปล่อย

แม้จะไม่เมา แต่ความสนุกมันกลับมากกว่า หรือสติที่มีมากกว่าตอนเมา เลยรับรู้ถึงความสนุกได้มากขึ้น อีกทั้งยังมีกลุ่มของพี่พงษ์เป็นแรงเสริม ทำให้การเที่ยวมันมีสีสันเพิ่มขึ้นมาก

แต่ก็ไม่อาจทนต่อสภาพร่างกายที่อ่อนเพลียไปได้มากกว่านี้ ยังไม่ทันจะถึงเวลาปิดเลย เพื่อนแต่ละคนก็เริ่มทยอยกลับ จนแทบไม่เหลือ เราเองก็เป็นอีกคน ที่รู้สึกอยากพักจับใจ

ง่วงก็ง่วง เพลียก็เพลีย แต่มันก็หลับลงไม่ได้ ห้องร้อนเหลือเกิน อบจนเครื่องนอนร้อนอบอ้าวไปหมด นึกถึงตอนนอนห้องแอร์วันก่อนแล้ว คิดอยากติดแอร์รับหน้าร้อน..บ้างจัง