วันนี้โดดงาน หลับตื่นเกือบเที่ยงที่ห้องปุ่น-อุ้ย การนอนในห้องที่ติดเครื่องปรับอากาศมันช่างสบายกายดีจริงๆ จากที่ต้องนอนในถุงนอน เลยกลับไม่เป็นปัญหา นอนหลับได้สบายดี

ตื่นมาไม่มีใครซักคน แต่งเนื่อแต่งตัวกลับห้องดีกว่า สองจิตสองใจอีกแล้วว่าจะกลับไปทำงานดีหรือป่าว แม้งานจะเสร็จไปแล้ว แต่หยุดมันไม่มีไรทำ เบื่อๆ เซ็งๆ ห้องก็ร้อนมากมาย

เมื่อคืนก็เที่ยว และสนุกได้พอสมควร ตามที่เราเองนั้นหล่ะจะตักตวงไว้ได้ สำหรับวันนี้แล้ว ไม่มีอาการหรือเรี่ยวแรงจะออกเที่ยวเลย คงเพราะความกังวลใจเรื่องเงินที่ไม่ค่อยพอใช้

ลงรถหน้าเดอะมอลล์ ก็โดดขึ้นสองแถวทันที ไม่มีใจที่จะเล่น เดินห้าง ห่วงมอไซด์ที่จอดไว้หน้าปากซอยด้วย แล้วก็กลับมานั่งเล่นเกมส์ได้พักใหญ่ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปุ่น โทรมา

จากคนที่ไม่ค่อยคุ้นเคย โทรมาหาเพราะเบื่อ เหงา เราเองก็เกรงใจและในฐานะมิตรภาพใหม่ คงต้องทำไรซักอย่าง ว่าแล้วก็เลยโทรหาเพื่อนๆ ว่ามีใครไปไหนบ้าง เราอยากพาปุ่นเที่ยว

นัดกอล์ฟได้แล้ว เดชบอกว่าจะตามมา สารก็ด้วย บอกข่าวปุ่นทันที เรารีบออกจากห้องไปเปิดโต๊ะ กลัวว่าจะได้ที่ไม่ดี กลัวว่าเพื่อนไม่สนุก แต่ทุกสิ่งอย่างที่เราพยายาม มันกลับไร้ผล

เราเปิดโต๊ะรอคนเดียวอย่างโดดเดี่ยว จากสี่ทุ่มยันเที่ยงคืน ไม่มีเพื่อนที่นัดไว้มาสักคน ภายในใจปลงไว้ทันทีว่าวันนี้อาจจะต้องเช็คบิลเอง เพื่อนๆคงไม่มาแล้วมั้ง เราเองก็ไม่เอามือถือมา

ท้ายสุด ปุ่นมาแล้ว แต่ดันไปเปิดโต๊ะกับเพื่อนที่เจอกันหน้าร้าน แล้วที่เราเปิดไว้นี่หล่ะ ต้องเข้าไปอธิบายและรวมโต๊ะ ตามมาด้วยกอล์ฟที่มาเกือบเที่ยงคืนครึ่ง ขานี้เข้าใจกันดี มาจากรังสิต

ปล่อยวางทุกอย่าง ไม่คิดไม่งอนหรือน้อยอกน้อยใจ ขอสนุกกับการเที่ยวกับเพื่อนปุ่น เพื่อนกอล์ฟ จากที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น ไม่ว่าจะโดด จะเล่น จะเต้น มันมีชีวิตชีวามากๆ แนวเดียวกันจริงๆ

ส่วนค่าใช้จ่ายในความเข้าใจผิด เราขอรับผิดชอบในส่วนใหญ่ไปแล้วกัน เงินทองสำหรับเราไม่มานั่งคิดคำนวนอยู่หรอกว่าจะคุ้มได้คุ้มเสีย เที่ยวก็คือเที่ยว ขอแค่สนุกกับมันได้ แค่นี้..ก็เกินพอ