แล้ววันสุดท้ายของงานที่มากมายก็มาถึง ไม่มีอะไรต้องจดจำ เช้าจรดค่ำ ปั่นงานเพียงอย่างเดียว แม้ภายในมันจะน้อยใจ ท้อแท้ และแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ทำไป ทำให้เสร็จ แค่เดือนละรอบ

อยู่เย็นยันสองทุ่ม จนงานเสร็จพอดี กลับบ้านพร้อมพี่เดียร์ ซึ่งพี่เขาชวนเลี้ยงข้าวเย็น บทสนทนาที่เกิดขึ้น ก็คงไม่พ้นเรื่องงาน ระบายมันออกไป ให้ปลงให้ได้ ซักวันหนึ่งคงดีขึ้นเอง

ถึงห้องก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว พอดีดาวโทรหาเพื่อให้เข้าเกมส์ไปสอนเล่นหน่อย สักพักยุทธก็โทรหาเช่นกัน เรื่องเที่ยว รัชดา เราเลยออกปากไปด้วย ทั้งๆที่ไม่รู้ว่า ฝ่ายนั้นอยากจะให้ไปหรือป่าว

สอนเกมส์ติดพันจนเกือบห้าทุ่มครึ่ง รู้สึกว่าสายมากแล้ว รีบแต่งตัวอย่างลวกๆ จ้างแท็กซี่ตามไปทันที เที่ยวกับพวกเพื่อนของยุทธมันแนวเงียบๆนิ่งๆ จนทำตัวยาก อยากขึ้นเต้น ยุทธก็ห้าม

คงเพราะไปช้า และมีงานกันทุกคน อยู่ได้ไม่นานนัก ก็จะกลับกันซะแล้ว ว่าจะไปนอนที่ห้องยุทธดีกว่า เพราะเราเองก็ไม่ได้จอดมอไซด์ไว้ที่แยกลำสาลี ไม่ต้องห่วงอะไรนัก งานก็เสร็จแล้ว

ทีแรกนึกภาพไม่ออกว่า ต้องไปนอนในถุงนอนแล้วมันจะนอนหลับไหมนี่ คำเล่ามันก็เกินไป ไม่ใช่ถุงนอนเสียหน่อย แค่ปูเบาะนอน ผ้าห่มครบครัน ห้องแอร์เย็นเฉียบ พัดลมสองตัว นอนหลับสบาย

เทียบกับห้องเราไม่ได้เลยนะนี่ เตียงเรามันหนานุ่ม มันเลยเก็บความร้อนไว้จนแทบนอนไม่ได้ แค่สายๆ อากาศภายในห้องก็ร้อนอบอ้าวแล้ว คิดอยากติดแอร์กับเขาบ้างจัง เงินหน่ะ..มีไหม